عروسک و کلاغ ...

     

       «قصه کلاغ»

 

 

 

عروسک ها گریه می کنند

وقتی کلاغ ها می میرند

و من لبخند می زنم

به گریه ی عروسک ها

و مردن کلاغ ها ...

 

سخنها دارم...

 

 

خدا را ای رقیب

 

      امشب زمانی دیده برهم نه

 

               که من با لعل خاموشش

 

                          نهانی صد سخن دارم...     (حضرت حافظ)

 

 

برو...

  

 

 

درون خلوت ما غیر درنمیگنجد

 

برو

 

که هر که او نه یار من است

 

بار من است...

 

 

کجایی تو ای یار؟...

 

 

 

روح روز تابستانی و نفس گل سرخی

 

تابستان اما سپری شده است و موسم گل به آخر رسیده

 

کجا رفته اند؟

 

که میداند؟                  که میداند؟

 

خون قلب منی و جان آرامشی

 

قلب من اما سرد است و جانم به سیاهی درنشسته

 

کجایی تو ای یار؟

 

که میداند؟                    که میداند؟

 

امید سالیان منی و آفتاب برفهای زمستانم

 

سالها اما زیر آسمانی ابر اندود به پایان رسیده است

 

کجا یکدیگر را باز خواهیم یافت؟

 

که میداند؟                     که میداند؟

 

 

                      شعر: پاول لارنس دنبر

                 

 

 

                              ترجمه: شاملو

                  

 

 

آزادی...

 

 

 

 

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم

 

 اما آن نگفتیم که به کار آید

 

 چرا که تنها یک سخن

 

 تنها یک سخن در میان نبود:

 

 آزادی

 

 ما نگفتیم

 

 تو تصویرش کن...

 

 

پنجه باد ...

 

 

        

           پنجه ی سرد باد در اندیشه گزندی نیست...

              من اما هراسانم ؛

              گویی بانوی سیه جامه

 

              فاجعه را

             پیشاپیش

              بر بام خانه می گرید.

              و پنجه ی بی خیال باد

             در این انبان خالی

 
              در جست و جوی چیزیست...

 

 

نگاه کن ...

 

دریچه ای به مرگ

 

 

 

{ميلاد آنکه عاشقانه بر خاک مرد}

 

نگاه کن چه فروتنانه بر خاک مي گسترد

آنکه نهال نازک دستانش

از عشق خداست

و پيش عصيانش

بالای جهنم پست است.

آن کو به يکي "آری" مي ميرد

نه به زخم صد خنجر،

و مرگش در نمي رسد

مگر آن که از تب وهن دق کند.

قلعه ئي عظيم

که طلسم دروازه اش

کلام کوچک دوستي است.

انکار عشق را

چنين که به سرسختي پا سفت کرده ای

دشنه ئي مگر

به آستين اندر نهان کرده باشي،

که عاشق

اعتراف را چنان به فرياد آمد

که وجودش همه بانگي شد.

نگاه کن!

چه فروتنانه بر درگاه نجابت به خاک مي شکند

رخساره ئي که توفانش مسخ نيارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک مي افتد

آن که در کمرگاه دريا

دست حلقه توانست کرد.

نگاه کن چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد

آنکه مرگش

ميلاد پرهياهوی هزار شهزاده بود ...


نگاه کن!

 

لحظه دیدار ...

 

  

لحظه دیدار نزدیک است

   باز من دیوانه ام مستم

   باز میلرزد دلم

                   دستم

   باز گویی در جهان دیگری هستم

   های!

          نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

   های!

          نپریشی صفای زلفکم را دست

   و

 آبرویم را نریزی دل دل دل

   ای نخورده مست

   لحظه دیدار نزدیک است

                               نزدیک است ...

دیوانه دیدار...

 

 

 

     

 

وعده وصل به فردا دهی و می دانی

 

هرکه امروز تو را دید به فردا نرسد ...

آخرین دیدار ... !

 

 

... آن نخستین بار و گویا آخرین دیدار با او بود

دیگر او را کی توانم دید؟

یا کجا؟ هرگز!

حسرتم بسیار و می گویم ببازم کاش

شرطهائی را که بستم باز با هرگز ...

تمنا...

                             من تمنا کردم که تو با من باشی

                    تو به من گفتی: هرگز....هرگز

                        پاسخی سخت و درشت

                      و مرا غصه این هرگز کشت...

سوختن

 میل من سوی وصال      قصد او سوی فراق

 

 ترک کام خود گرفتم       تا برآید کام دوست

 

حافظ اندر درد خود می سوز و بی درمان بساز

 

  زان که درمانی ندارد درد بی آرام دوست ...

یاد آر ز شمع مرده ...

 

ای مرغ سحر ، چو این شب تار ،

بگذاشت زسر سیاهکاری ،

 
وز نفحه ی روحبخش اسحار ،

 
رفت از سر خفتگان خماری ،

 
بگشوده گره ز زلف زر تار ،

 
محبوبه ی نیلگون عماری ،

یزدان به کمال شد پدیدار ،

 
واهریمن زشتخو حصاری ،

یاد آر ز شمع مرده ، یاد آر !

ای مونس یوسف اندراین بند،

 
تعبیر ، عیان شد تورا خواب ،

 
دل پر ز شعف ، لب از شکر خند،

 
محسود عدو ، به کام اصحاب ،

 
رفتی بر یار و خویش وپیوند ،

 
آزادتر از نسیم و مهتاب ،

 
زان کو همه شام با تو یک چند ،

 
در آرزوی وصال احباب ،

اختر به سحر شمرده ، یاد آر !

 
چون باغ شود دوباره خرم ،

 
ای بلبل مستمند مسکین !

 
وز سنبل وسوری و سپرغم ،

 
آفاق نگارخانه ی چین ،

 
گل سرخ وبه رخ عرق ز شبنم ،

تو داه ز کف ، زمام تمکین ،

 
زان نو گل پیشرس که در غم ،

 
ناداده به نار شوق تسکین ،

از سردی دی فسرده ، یاد آر !

ای همره تیه پور عمران ،

 
بگذشت چو این سنین معدود،

 
وان شاهد نغز بزم عرفان ،

 
بنمود چو وعدخویش مشهود ،

وز مذبح زر چو شد به کیوان ،

 
هر صبح شمیم عنبر وعود ،

زان کو به گناه قوم نادان ،

 
در حسرت روی ارض موعود ،

 
بر بادیه جان سپرده ، یاد ار ،

چون گشت ز نو زمانه آباد ،

 
ای کودک دوره ی طلایی ،

 
وز طاعت بندگی خود شاد ،

بگرفت ز سر خدا خدایی ،

 
نه رسم ارم ، نه اسم شداد ،

 
گل بست زبان ژاژخایی ،

تسنیم وصال خورده ، یاد آر!

 

زندگی ...

 

 

زندگي شايد

 يک خيابان درازست که هر روز زني با زنبيلي از آن ميگذرد

 زندگي شايد

 
ريسمانيست که مردي با آن خود را از شاخه مياويزد

 
زندگي شايد طفليست که از مدرسه بر ميگردد

زندگي شايد افروختن سيگاري باشد ، در فاصلهء رخوتناک دو

 
همآغوشي

يا عبور گيج رهگذري باشد

 
که کلاه از سر بر ميدارد

 
و به يک رهگذر ديگر با لبخندي بي معني ميگويد " صبح بخير "

زندگي شايد آن لحظه مسدوديست

که نگاه من ، در ني ني چشمان تو خود را ويران ميسازد

ودر اين حسي است

 
که من آن را با ادراک ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت

 

در اتاقي که به اندازهء يک تنهاييست

دل من

 
که به اندازهء يک عشقست

 
به بهانه هاي سادهء خوشبختي خود مينگرد

 
به زوال زيباي گل ها در گلدان

 
به نهالي که تو در باغچهء خانه مان کاشته اي

 
و به آواز قناري ها

که به اندازهء يک پنجره ميخوانند ...

                                                              فروغ فرخزاد

 

 

اسیر ...

             

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

 

                         در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد

پر کن پیاله را...

 

پر کن پیاله را کاین آب آتشین

دیری است ره به حال خرابم نمی برد

این جامها که در پی هم می شود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمی برد

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پرستاره اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریزپا

تا شهر یادها

دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد

                                                           (مشیری)

قاصدک ...

 

قاصدک!

        هان چه خبر آوردی ...؟

              از کجا وز که خبر آوردی ...؟

خوش خبر باشی اما ...

              گرد بام و در من

                   بی ثمر می گردی

                  انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری ... نه ز دیار و دیاری... باری...

        برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کَس

            برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک! در دل من

                         همه کورند و کرند

            دست بردار از این در وطن خویش غریب

   دست بردار از این در وطن خویش غریب ...

 

زیستن...

 

گر بدین سان زیست باید پست

 

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

 

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

 

...

 

گر بدین سان زیست باید پاک

 

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه

 

یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک

 

 شاملو

دوست داشتن

خدایا به هر که دوست میداری بیاموز که :

عشق از زندگی بهتر است

و به هر که دوست تر میداری بچشان که :

دوست داشتن از عشق برتر.

دکتر علی شریعتی

چتر ...

عشق یعنی :

با هم در زیر باران خیس شدن ...

عشق یعنی :

یکی چتر دیگری باشد و او نفهمد که چرا خیس نشد...

(و شاید زندگی این است)

عشق یعنی...

ا

عشق یعنی..........

 

عشق يعنی مستی و ديوانگی

                                    عشق يعنی با جهان بيگانگی

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

                                    عشق يعنی سجده ها با چشم تر

عشق يعنی سر به دار آويختن

                                    عشق يعنی اشک حسرت ريختن

عشق يعنی در جهان رسوا شدن

                                    عشق يعنی مست و بی پروا شدن

عشق يعنی سوختن يا ساختن

                                    عشق يعنی زندگی را باختن

 

***********************

عشق يعنی انتظار و انتظار

                                    عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی ديده بر در دوختن

                                    عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن

                                    عشق يعنی رسم دل بر هم زدن

عشق يعنی لحظه های التهاب

                                    عشق يعنی لحظه های ناب ناب

عشق يعنی با پرستو پر زدن

                                    عشق يعنی آب بر آذر زدن

 

 **************************

                                          آری عشق...

خاطره

زندگی شهد گل است

         زنبور زمان می مکدش

                 و فقط عسل شیرین خاطره ها به جا می ماند

                          آری.فقط خاطره....

یار

پنجره ها بسته اند  عشق پدیدار نیست         دیده بیدار هست  دولت دیدار نیست

یار چو بسیار بود    دل سر یاری نداشت         دل سر یاری گرفت  لیک دگر یار نیست

                                                                تقدیم به شکسته دلان

آرزو

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم           از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

به جان جوشم که جویای تو باشم                       خسی بر موج دریای تو باشم

تمام آرزوهای منی کاش                                     یکی از آرزوهای تو باشم

کیست خدا؟

گویند خدا همیشه با ماست         ای غم نکند خدا تو باشی...

گناه

زندگی زیباست   زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست

گر بیافروزیش رقص شعله هایش از هر کران پیداست

ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست 

زخم

در زندگی زخمهاییست که مانند خوره روح را در انزوا می خورد و می خراشد...

زندگی درد آور

زندگی یک بازی دردآور است             زندگی یک اول بی آخر است

زندگی کردیم اما باختیم                   کاخ رویاها روی دریا ساختیم

              خوبرویان جهان رحم ندارد دلشان

             باید ازجان گذرد هر که شود عاشقشان

 

               روز اول که سرشتند گل وجودشان

            سنگی اندر گلشان بود که آن شد دلشان

                                     تقدیم به دل خستگان

تقدیر

شکست تقدیر مرا      گفت:هرچه بود گذشت

به گریه گفتمش:        آری ولی به سوز گذشت

       بهار بودو تو بودی و عشق بودو امید

       بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت                  آری گذشت و میگذرد...

داریوش بزرگ...

               عاشقانه می پرستمش